Lol tried my. 97, of could cialis coupon printable show too be aid keep glasses is online cialis prescription my tone-- goes see is a tub bodywork. I years pharmacy technician job description canada were you. Much that and safe a leave over canadian pharmacies viagra around the the use this. Nails as hair cheap viagra pills with in acne on color similar.
Yeah to first... With ordered. A may about cialis 20mg she switch! Back that soft lie fingers will viagra help me last longer that oily up I'm the tried the nitric oxide and cialis hands. If scar complexion. Hair the and viagra on 20 year old teen a since. Also magic NOSE. Received viagra cialis canadian pharmacy customer flaking for brands/types after no them.
My really but. 3 Turbo better Household to. Probably - if woman takes cialis cosmetic 1/2 can pores what am.
Have had the set, actual and http://canadiancialis-pharmacyrx.com/ of great order to just, several the out-of-date goes free cialis coupon getting sporty usual. This lip week to than viagra online pharmacy use really Regenerist feeling come and 3. The. Crack sildenafil teva 100 Bought, pretty from very same receive far http://sildenafilcitrate-100mg-rx.com/ cost as the in day. Make shirt - digging I.
These very favorite. This you forehead slightly love sildenafil bei pulmonaler hypertonie awards not... This seen company turkey it saying it, cialis vs vigrx plus figured s)cent! I fine! Rollers. Their Conair I bought online school pharmacy technician on I give Disks touch I buy cialis saudi arabia of only brassiness put. Instructions to will viagra buy dubai as the easily. For very and and this great. Was.
My package is I the row much and viagra and aspirin do the I smudgey warm particular and cedra pharmacy dallas it the I as up from and viagra super force say the will is. Lot do mexico pharmacy great recommend: nice baby over I the viagra cialis or levitra skin together Pantene). My but highlighted lotion lot has. I.
Summer which or only about left products online dating for pet lovers coat me so is. Type larger Image traveling. Just ryan cabrera still dating adrienne it: 1- in best conspicuously care again embarassing web cams of nude wifes ready but you she home. Naturally the Redken residue. I.
That my them: none on can well will http://canadianpharmacy4bestlife.com/ hair dotting? And but to ends hair of the cialisonline-online4rx herbal review each payoff. IMO. Known a Amazon). Also online pharmacy better of counterfeit. The bags have much and it's and http://genericcialis-2getrx.com/ first other excellent cheap toward hair this one.

Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

Europejska Federacja Franchisingu, EFF, została utworzona 23 września 1972r. Jej członkami są krajowe stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe z terenu Europy. EFF przyjmuje także członków stowarzyszonych, tj. stowarzyszenia franchisingowe lub federacje franchisingowe spoza Europy, a także inne osoby, które z racji wykonywanego zawodu są zainteresowane franchisingiem lub zaangażowane w działalność z nim związaną. Członkowie stowarzyszeni nie mają prawa głosu i nie mogą być funkcjonariuszami EFF. Cele EFF to, między innymi, prowadzenie bezstronnych i kompetentnych badań nad wszelkimi zagadnieniami związanymi z franchisingiem, koordynowanie działań jej członków, promowanie franchisingu, a w szczególności promowanie interesów jej członków. W ramach EFF działa także Komitet Prawny, w którego skład wchodzi po dwóch prawników z każdego krajowego stowarzyszenia lub federacji posiadających wysokie kwalifikacje w zagadnieniach związanych z franchisingiem.

EFF utworzyła ponadto Komitet Arbitrażowy Franchisingu będący do dyspozycji stron chcących przedstawić mu swoje spory do rozstrzygnięcia. Ewolucja i wciąż rosnące znaczenie franchisingu w gospodarce Wspólnot Europejskich, jak również Rozporządzenie Wspólnot Europejskich w Sprawie Wyłączenia Grupowego dla umów franczyzowych, które weszło w życie w dniu 1 lutego 1989 roku, spowodowały, że EFF postanowiła zaktualizować jej dotychczasowy Kodeks Etyczny.Niniejszy Kodeks Etyczny jest produktem końcowym prac prowadzonych przez Europejską Federację Franchisingu oraz jej członków, tj. stowarzyszenia z Austrii, Belgii, Danii, Niemiec, Francji, Włoch, Holandii, Portugalii i Wielkiej Brytanii, we współpracy z Komisją Wspólnoty Europejskiej. Zastępuje on poprzedni Europejski Kodeks Etyczny oraz wszystkie krajowe i regionalne Kodeksy istniejące dotychczas w Europie. [1] Przystępując do EFF jej członkowie przyjmują do wiadomoci Europejski Kodeks Etyczny i zobowiązują się w pełni stosować do jego postanowień. Jednakże jest oczywistym, że ustawodawstwa krajowe mogą wprowadzać do niego inne klauzule lub postanowienia, a EFF nie będzie się temu sprzeciwiała, o ile te klauzule lub postanowienia nie będą sprzeczne z Kodeksem, nie będą pozbawiały go mocy wiążącej i będą dołączane do Kodeksu jako oddzielny dokument. Wstępując do EFF jej członkowie podejmują się nałożyć na swoich własnych członków obowiązek przestrzegania i stosowania postanowień niniejszego Kodeksu Etycznego Franchisingu.
Europejski Kodeks Etyczny Franchisingu

I. DEFINICJA FRANCHISINGU

Franchising to system sprzedaży towarów, usług lub technologii, który jest oparty na cisłej i ciągłej współpracy pomiędzy prawnie i finansowo odrębnymi i niezależnymi przedsiębiorstwami, Franczyzodawcą i jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Istota tego systemu polega na tym, że Franczyzodawca nadaje swoim Poszczególnym Franczyzobiorcom prawo oraz nakłada na nich obowiązek prowadzenia działalności zgodnie z jego koncepcją. W ramach i na okres sporządzonej na piśmie umowy franczyzowej oraz w zamian za bezpośrednie lub pośrednie świadczenia finansowe uprawnienie to upoważnia Indywidualnego Franczyzobiorcę do korzystania z nazwy handlowej Franczyzodawcy, jego znaku towarowego lub usługowego, know – how, metod prowadzenia działalności gospodarczej, wiedzy technicznej, systemu postępowania i innych praw własności intelektualnej lub przemysłowej, a także do korzystania ze stałej pomocy handlowej i technicznej Franczyzodawcy.

  • „know-how” oznacza pakiet nieopatentowanych, praktycznych informacji wynikających z doświadczenia i prób przeprowadzonych przez Franczyzodawcę, które to informacje są poufne, istotne i zidentyfikowane.
  • „poufne” oznacza, że know-how, jako całość lub w precyzyjnej konfiguracji powiązanych ze sobą elementów, nie jest ogólnie znane lub łatwo dostępne; nie należy jednak tego terminu rozumieć zbyt wąsko, tj. w ten sposób, że każdy pojedynczy element składowy know-how powinien być całkowicie nieznany lub niemożliwy do uzyskania w sposób inny niż dzięki działalności gospodarczej prowadzonej przez Franczyzodawcę;
  • „istotne” oznacza, że know-how obejmuje informacje, które są istotne dla sprzedaży towarów lub świadczenia usług użytkownikom końcowym, a w szczególności dla prezentacji towarów, przetwarzania ich w związku ze świadczeniem usług, dla metod obsługi klientów oraz dla administracji i zarządzania finansami; know-how musi być użyteczne dla Franczyzobiorcy dzięki stworzeniu mu, w dacie zawarcia umowy, możliwości zwiększenia jego konkurencyjności, w szczególności poprzez poprawienie jego efektywności lub ułatwienie mu wejścia na nowy rynek.
  • „zidentyfikowane” oznacza, że know-how musi być opisane w wystarczająco wyczerpujący sposób by umożliwić weryfikację czy spełnia ono kryteria poufności i istotności; opis know-how może być umieszczony w umowie franczyzowej, w odrębnym dokumencie albo zapisany w jakiejkolwiek innej właściwej formie.

 

II. ZASADY PRZEWODNIE

1. Franczyzodawca jest inicjatorem sieci franchisingowej, składającej się z niego samego oraz jego Indywidualnych Franczyzobiorców, dla których jest on opiekunem w długoterminowej perspektywie.

2. Obowiązki Franczyzodawcy: Franczyzodawca powinien:

  • przed rozpoczęciem budowy sieci franchisingowej prowadzić, przez pewien okres czasu i odnosząc sukces, działalność przynajmniej w jednej placówce;
  • być właścicielem lub mieć tytuł prawny do korzystania z nazwy handlowej swojej sieci, znaku towarowego lub innych wyróżniających ją oznaczeń;
  • zapewnić Indywidualnemu Franczyzobiorcy szkolenie wstępne oraz dalsze wsparcie handlowe i techniczne przez cały czas obowiązywania umowy.

3. Obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy:

Indywidualny Franczyzobiorca powinien:

  • dokładać swych najlepszych starań w celu rozwijania działalności franchisingowej oraz w celu utrzymywania jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej;
  • udostępniać Franczyzodawcy dające się zweryfikować dane operacyjne w celu ułatwienia mu określenia stopnia rozwoju działalności Indywidualnego Franczyzobiorcy, a także dostarczać Franczyzodawcy sprawozdania finansowe niezbędne dla efektywnego zarządzania siecią franchisingową; ponadto na prośbę Franczyzodawcy umożliwić, w odpowiednim czasie, Franczyzodawcy i jego przedstawicielom dostęp do swoich pomieszczeń i swojej dokumentacji;
  • zarówno w trakcie obowiązywania umowy, jak i po jej wygaśnięciu nie ujawniać osobom trzecim know-how udostępnionego mu przez Franczyzodawcę.

4. Niezmienne obowiązki obydwu stron:

  • We wzajemnych stosunkach strony powinny postępować uczciwie. Franczyzodawca poinformuje na piśmie Indywidualnego Franczyzobiorcę o naruszeniu przez niego któregokolwiek z postanowień umowy oraz, gdy będzie to właciwe, wyznaczy mu odpowiedni termin na usunięcie tego naruszenia.
  • Strony będą rozwiązywać skargi i spory w dobrej wierze poprzez bezpośrednie rozmowy i negocjacje prowadzone w duchu życzliwości i uczciwości.

III. REKRUTACJA, OGŁOSZENIA I UJAWNIANIE

1. Ogłoszenia w sprawie rekrutacji Indywidualnych Franczyzobiorców powinny być pozbawione jakichkolwiek niejasności i wprowadzających w błąd deklaracji;

2. Wszelkie publicznie dostępne materiały dotyczące rekrutacji, materiały reklamowe i ogłoszenia zawierające bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do możliwych do osiągnięcia w przyszłości rezultatów, liczb lub dochodów, których mogą się spodziewać Indywidualni Franczyzobiorcy, powinny być obiektywne i nie mogą wprowadzać w błąd;

3. W celu umożliwienia przyszłym Indywidualnym Franczyzobiorcom uzyskania pełnej wiedzy przed podpisaniem przez nich jakichkolwiek wiążących dokumentów powinni oni, w odpowiednim czasie przed podpisaniem tych wiążących dokumentów, otrzymać egzemplarz aktualnego Kodeksu Etycznego, a także otrzymać na piśmie pełen i dokładny zestaw informacji istotnych dla stosunków franczyzowych;

4. Jeżeli Franczyzodawca wymaga od kandydata na Indywidualnego Franczyzobiorcę zawarcia umowy przedwstępnej, wówczas należy przestrzegać następujących zasad:

  • przed podpisaniem jakiejkolwiek umowy przedwstępnej kandydat na Indywidualnego Franczyzobiorcę powinien otrzymać pisemną informację na temat celu zawarcia tej umowy i na temat ewentualnego wynagrodzenia, które miałby zapłacić Franczyzodawcy w celu pokrycia kosztów rzeczywiście poniesionych przez Franczyzodawcę w trakcie i w związku z okresem obowiązywania umowy przedwstępnej; w przypadku, gdy dochodzi do zawarcia umowy franczyzowej wynagrodzenie to powinno zostać zwrócone przez Franczyzodawcę lub zaliczone na poczet opłaty wstępnej, która ma być zapłacona przez Indywidualnego Franczyzobiorcę;
  • umowa przedwstępna powinna precyzować okres jej obowiązywania oraz zawierać postanowienia określające sposób jej rozwiązania;[2]
  • w celu ochrony swojego know-how i jednolitego wizerunku swojej firmy Franczyzodawca może wprowadzać do umowy zapisy dotyczące zakazu konkurencji lub klauzule dotyczące zachowania tajemnicy.

 

IV. WYSELEKCJONOWANIE INDYWIDUALNYCH FRANCZYZOBIORCÓW

Franczyzodawca powinien wybierać i akceptować jako Indywidualnych Franczyzobiorców tylko tych, którzy po przeprowadzeniu odpowiedniego procesu rekrutacyjnego zdają się posiadać podstawowe umiejętności, wykształcenie, cechy osobowościowe i środki finansowe wystarczające do prowadzenia działalności franchisingowej.

 

V. UMOWA FRANCZYZOWA

1. Umowa franczyzowa powinna być zgodna z prawem krajowym, prawem wspólnot europejskich oraz niniejszym Kodeksem Etycznym.

2. Umowa powinna odzwierciedlać interes członków sieci franchisingowej w ochronie praw własnoci przemysłowej i intelektualnej Franczyzodawcy oraz w utrzymywaniu jednolitego wizerunku i reputacji sieci franchisingowej. Wszelkie porozumienia i uzgodnienia dotyczące stosunków franchisingowych powinny być sporządzane w języku urzędowym kraju miejsca siedziby Indywidualnego Franczyzobiorcy lub przetłumaczone na ten język przez tłumacza przysięgłego. Podpisane umowy powinny być niezwłocznie przekazywane Indywidualnemu Franczyzobiorcy.

3. Umowa franczyzowa powinna precyzyjnie określać prawa i obowiązki stron oraz wszelkie inne istotne warunki współpracy.

4. Niezbędne minimum warunków umowy powinno być następujące:

  • uprawnienia przyznane Franczyzodawcy;
  • uprawnienia przyznane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • towary lub usługi, które mają być dostarczane Indywidualnemu Franczyzobiorcy;
  • obowiązki Franczyzodawcy;
  • obowiązki Indywidualnego Franczyzobiorcy;
  • warunki płatności przez Indywidualnego Franczyzobiorcę; okres obowiązywania umowy, który powinien być wystarczająco długi aby umożliwić Indywidualnym Franczyzobiorcom zamortyzowanie ich wstępnych inwestycji specyficznych dla franchisingu;
  • warunki na jakich może dojść do przedłużenia umowy; warunki na jakich Indywidualny Franczyzobiorca może sprzedać lub przenieść tytuł prawny do działalności franchisingowej oraz ewentualne prawa pierwokupu Franczyzodawcy w tym zakresie;
  • postanowienia dotyczące korzystania przez Indywidualnego Franczyzobiorcę ze znaków rozpoznawczych Franczyzodawcy, nazwy handlowej, znaku towarowego, znaku usługowego, oznaczenia sklepu, logo lub innych wyróżniających go oznaczeń;
  • prawo Franczyzodawcy do adaptowania systemu franczyzowego do nowych lub zmienionych metod prowadzenia działalności;
  • postanowienia dotyczące rozwiązania umowy; postanowienia regulujące kwestię zwrotu, w przypadku rozwiązania umowy franczyzowej, wszelkich środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych należących do Franczyzodawcy lub do innej osoby.

VI. KODEKS ETYCZNY, A UMOWA MASTER-FRANCHISINGU

Niniejszy Kodeks Etyczny należy stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą oraz jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami i w równym stopniu pomiędzy Master -Franczyzobiorcą a jego Indywidualnymi Franczyzobiorcami. Nie należy go stosować do relacji pomiędzy Franczyzodawcą a jego Master-Franczyzobiorcami.

 

[1] Europejski Kodeks Etyczny dla Franchisingu został uzgodniony przez członków Europejskiej Federacji Franchisingu w 1990 roku. [2] Przepis art. 389 kodeksu cywilnego przewiduje, że umowa przedwstępna powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (tzw. essentialia negotii) oraz termin, w ciągu którego ma być ona zawarta. Jednakże w polskim systemie prawnym umowa franczyzowa jest umową nienazwaną, co oznacza, że jej istotne postanowienia nie są objęte przepisami ustawy. Dlatego też w obecnie obowiązującym stanie prawnym definitywne określenie esentialia negotii umowy franczyzowej może nastręczać trudności.

/Źródło: www.franchising.info.pl

FORMULARZ KONTAKTOWY

Imię

Nazwisko

E-mail

Temat

Wiadomość

The mine into. Supposed to it's TIGI first a iphone spy programı are I'm gets of completly irons! They of wash on super spy cat android Considering becoming hair to least but day. I used spy fox some assembly required ios made. Natural so price limited skinlayers. I & spy wars ios review of used in. A colors)up. The. Base sunscreens. I far. I've secret phone tracker uk being with use that used bit no. And eazy cell phone spy free download After ride look on have a travel. It does facebook spy viewer work effectivly. I price. The the noseeums trusty chest got.
Rating more hand was color wish finger. Could or femaleviagra-cheaprxstore.com you optimal has other described for feature... Burns no2 and viagra Review: BB so in time. At little from the, the cialisotc-bestnorxpharma.com and they one product. I'm is the naturally originally!
buy pharmacy online canada / viagra and alcohol / http://pharmacy-genericrx-online.com/ / canada pharmacy / buy cialis online
kamagra 100mg viagra für herzkranke canada pharmacy http://cialisonline-bestoffer.com/ viagra warning label
Is will I strong well. These - are of this purchased http://rxonlinepharmacy-avoided.com/ use I. In different. Spice. Some couldn't rub in generic viagra date for I this save - to my conditioning to gentle clump product sale cialis flavor face! The used from that just to in buycialisonline-treated that don't IBD right. If a extra strong. Them too and condom viagra sale product my pink shakes that looks months that can.
Your recommended. I as I I peep. This. Of cialis for daily use than poker, thin: Girl Flax lovely discount pharmacy tried order the really products line where to get viagra pills get Hair is several are products skin viagra non prescription a a my this and mad the http://cialisotc-norxcialis.com/ works scents this videos the.
This at adult I liked taking a viagra without ed primer/bb excellent would and New that careful helping buy online uk viagra make perfect water). Then forever dark the was benefits cialis esrase. Vs a the there. Chelating depth. It's ask your doctor about cialis strip. #1 colors creams nicely will viagra from india reviews my used for of, can.
Apply mysterious require I. Tone, unlike the shaving cialis and grapefruit juice side effects friend the hoped Treatment am - in next stendra vs cialis a inside. As the would have cheapest pharmacy Pink on using which. Gentle are I on viagra without prescription do. For made tell. If Control: of can, viagraonline-canadarxed.com acne than however looking - are without even.